reportagedp4

01.03.09 / Reportage Dirty Pages 2008

Een verslag van MTB-School 1 mei 2008

Verslag MTB-School door Dirty-Pages

Daags na Koninginnedag, ging bij mij de wekker absurd vroeg af. Collega Ruben zou al om 6 uur voor mijn deur staan, want we werden om 9 uur in Spa verwacht om een dagje mee te rijden met MTB-School op een van hun clinics. Misschien vonden ze dat wij wel eens een keer een bijspijker cursus nodig hadden of misschien wilden ze zelf uitvinden of wij inderdaad zo goed rijden als we zeggen… aan het eind van de dag zouden we het weten! Met ruim 15 jaar mountainbike ervaring, zou ik het ondertussen toch wel onder de knie hebben…?

Zon, Regen, zon, water…

De dag in Spa begon met zon, zoveel dat we haast stonden te twijfelen of we in korte broek moesten rijden. Toch maar niet gedaan en dat bleek een goede keuze, omdat het uit de zon en in het bos toch nog wat fris was op de vroege ochtend. Na een inleidend praatje door de instructeurs, werd het eerste obstakel van de dag opgezocht: een ‘simpel’ heuveltje waar je wat op en af kon rijden. Simpel, totdat we op techniek begonnen rijden! Zo langzaam mogelijk een helling oprijden, dat vergt een heel andere techniek. Nadat eenieder dat onder de knie had, volgenden de volgende uitdagingen: bijna in stilstand afdalen van een steil hellinkje, terwijl je alleen je voorrem gebruikt. over rotsen uitrijden door je gewicht te verplaatsen, lijnen rijden, dropjes afrijden… de deelnemers kregen langzaam de smaak goed te pakken! Ook mooi te zien was, hoe de instructeurs in samenspel de groep begeleiden. Terwijl de ene breed zwaaiend riep “naar mij kijken” naar de voorwiel staarders, gaf de ander aanwijzingen omtrent lichaamshouding en positie van de handen. Ze wisten goed waar ze mee bezig waren…

Pasta-time

Ok, we waren dus in Belgie, het land waar men nog Bourgondisch leeft. Voor de clinic groep betekende dit een lekker bord pasta tussen de middag en napraten over de ochtend. Koud aan tafel geschoven, brak de lucht open en en viel er meer water uit de lucht dan er op een gemiddelde 1 mei door de Ourthe stroomt! De gezichten van de deelnemers betrokken en de blije blik van de ochtend maakte plaats voor een bezorgde blik wat de middag ging brengen.

Het eindexamen

Gelukkig gingen het leegraken van de pastaborden en het opklaren van het weer hand in hand. Na een ochtend ‘theorie’ en oefenen op de vierkante meter, werd het tijd om onze opgedane kennis in praktijk te brengen tijdens de middag tocht. Met een volle maag pasta werd begonnen aan de eerste klim. Het pad ging over in stenen, en wortels en nog meer stenen, en bruggetjes… ideaal oefenterrein om je fietskunsten te tonen.

De deelnemers reden in ieder geval vol zelfvertrouwen alle obstakels na, die in de middag gepasseerd werden. Van een bruggetje met daarachter boomwortels waar je overheen moest springen, tot een afdaling vol off-camber switchbacks tot een afdaling vol stenen (die je overigens ook als wallride kon rijden), alles was leuk! Het was haast ongelooflijk te zien, hoeveel progressie sommige deelnemers hadden gemaakt, terwijl ze in de ochtend nog liepen stuntelen op een hellinkje van een paar meter hoog! En de route werd niet bepaald gemakkelijker: trapafdalingen met ongelijke treden werden afgeraast alsof het niks was, rivierbeddingen werden overgestoken en soms werd er ook gevallen. Dat was een goed teken, want dan zoek je tenminste de grens op (en heb je em gevonden).

Helaas moest ook aan deze dag een einde komen. Het is verbijsterend te zien hoeveel progressie de meesten gemaakt hadden, na goede instructies. Voor iedereen die wat aan zijn techniek of angsten wil doen, kan ik deze clinics aanraden. Je wordt er echt een betere en snellere rijder van!

Zelfs ik kijk met een goed gevoel terug op deze dag. Weliswaar kreeg ik veel bevestiging, dat mijn techniek onbewust wel goed zat, maar ik heb zeker een aantal tips gehoord, waar ik nooit eerder bij stilstond; vooruitkijken, langzaam je grenzen aftasten en vertrouwen in je fiets, blijft de essentie!

Tekst en foto’s: Coen de Jongh

Blog / Foto's